3 ans de blogging !

Mon tout premier billet remonte au 6 décembre 2007, il s'intitulait: Tête brûlée au troisième degré (ici). Depuis le style a quelque peu évolué au même titre que mon humble personne.

Cela fait tout juste trois ans.

En trois ans de blogging, trois ans d'émotions, trois ans d'indignations, trois ans d'exclamations, trois ans d'humour, trois ans d'amour et quelques mois de désertion... 

J'ai choisi un style, celui qui me correspond le plus. J'ai préféré m'écrier au lieu de me contenter d'écrire. 

Ne nous voilons pas la face. Nous sommes dans un pays où la liberté individuelle est limitée à l'expression de sa dévotion et de son entière allégeance au courant socio-politique dominant.

Les blogs sont devenus de ce fait, des espaces vitaux pour notre société. Un lieu inespéré où l'on vient s'exprimer, discuter et critiquer sous couvert d'anonymat sans nulle crainte d'être taxé "d'opposant" ou "d'élément perturbateur", un temple de la contre-culture et une sérieuse alternative au JT pourri de TV7 et à l'odeur du préfabriqué des communiqués de la TAP. 

Bien sûr le blogging est à la base, une initiative personnelle qui sert avant tout à revendiquer sa différence dans une société en pleine mutation qui ne fait pas de cadeaux à ceux  qui nagent à contre-courant, une sorte de journal intime tenu par un exhibitionniste qui s'y promène à poil.

J'ai vu durant cette période plein de blogs se faire censurer, plein de phrases émancipées se faire massacrer par des moins que rien. 

J'ai juré de continuer de me battre jusqu'au bout quitte à laisser des plumes. 

Aujourd'hui je fête les trois ans de mon Boukornine, je vous donne rendez-vous dans cinquante ans ! 

حملة حل بلوغ، أنشرها و إن لم تنشرها فنورمال

أعزائي المشاهدين وأصدقائي القراء وصديقاتي قارئات الفنجان، مرحبا بيكم الكل.

وكان تحسوني فرحان برشة، راهو الحكاية ما عندها حتى علاقة بحملة حل بلوغ وإنما خاطرني وليت خدام حزام  الأيامات وكل ما نلقى وقت باش نضيع نبدى فرحاً مسروراً...

قبل كل شيء نشكر باعث القناة متاع الفكرة، إلي هو سي الشباب المدون الناس ملاح برشة والضامر بما فيه الكفاية: دون عرب دي لستا. وربما نكون غالط ويطلع أشلك شلاكة في العالم وذلك سحر البلوغوسفير حيث تنجم عبد تحكي معاه مدة سنين الله من غير ما تعرفوا على حقيقتو..

باهي أخطاونا من البلادة ونرجعوا لموضوعنا الأصلي..

لازمني نحكي على تجربتي في عالم التدوين فماش ما سيادتكم تتحركلكم شعرة و يهبط عليكم الوحي وتوليو تحبوا تدونوا...

التدوين حاجة حلوة برشة، وأكاد أقول واجب وطني مقدس في ظل الضباب الإعلامي المخيم على بلاد حنبعل باركا وبلاد عقبة ولد نافع وغيرهم من الكوارجية الكبار إلي عادي جداً راك ريتهم يكورو في أقوى البطولات الأوروبية غير الوقت يا صاحبي...

في تونس، ما يخفى على حد إلي فما سياسة متاع حجب واضحة و جلية. ماذا بيهم شعب كامل يبلع جلغتو ويشد ببوشتو ويستكفى بخدمتو وكان يعمل مزية على الشعب العراقي يكمل يتفرج في أخبار الثامنة متاع قناة تونس السابعة وما تيسر من هاكل الملفات والحوارات إلي تشم عليهم ريحة الخشب على بعد كيلومترات.

التدوين يا مخلوق، يخليك تحقق انسانيتك، وحسب رأيي المتواضع كل إنسان عندو ما يقول وإنما إلي يفرق بين البشر هو القدرة على تحمل مسؤلية الأقوال قدام مجتمع ما يرحمش. بلغة أخرى الحشمة، قلة الثقة في النفس وعقلية أخطى رأسي وأضرب يحولوا في عديد الأحيان دون بعث مدونات جديدة. 

يا ناس راهو المدونات آنونيم، وهذه نعمة من عند ربي. كان قدام داركم وحومتكم ما تنجموش تظهروا على حقيقتكم، في مدوناتكم ما عندكم مناش تخافوا. 

وعملاً بالعقلية متاع فيراج الترجي المنكوب في افريقيته: إلي يبغينا يجي معانا وإلي ما يبغي ينسانا...

الحاسيلو من الآخر، كفانا خوف وسكات، جربوا وتحصلوا... أنا شخصياً، ما نقلكمش إلي حياتي تبدلت كي حليت ها المدونة، لكن نرى أنها خلاتني نتعرف على عالم موازي إفتراضي كان يكون حرام زقوم أني نتعدى بجنبو من غير ما نكتشفو... نعطي رأيي، نحقق انسانيتي، نسب ونتسب في كنف الروح الرياضية. برشة من المدونات الصديقة تحجبت وبرشة منهم مازالوا يكتبوا رغم الصنصرة ونورمال... 

والحمدلله الذي هدانا لهذا وما كنا لنهتدي لولا هدانا الله... وإن شاء الله كيما نراو عندكم. 

ماناش باش نبدلو العالم، ماناش باش نبدلو بلادنا والعقليات المصددة بين ليلة ونهار، ماناش باش نوليو مشاهير... أما ما دام بإمكاننا باش نمرجوا العالم، نفصصوهم عليه، نسيبوا بلادتنا على الدنيا في دنيا القينيا تسكسك فيها... علاش نحرموا في رواحنا ؟

أنا مدون وإنتي وقتاش ؟  

Back to basics

Je me remets à écrire après des semaines entières de sécheresse.

Il faut dire que le blogging m’a manqué.

En retranscrivant ses songes, on a l’impression de délirer à plus grande échelle.

L’esprit devient aussi état un endroit trop étroit pour pouvoir se mouvoir.

Dieu a créé la toile, Ammar l’a décapitée, certes. Mais, il reste encore une marge de manœuvre que nous nous devons d’exploiter jusqu’à ce que mort s’ensuive. 

C'est ce que nous faisons, dignement, librement et calmement. (il me fallait un troisième adverbe pour boucler la phrase, je n'ai pas trouvé mieux, ma muse n'étant pas là) 

حتّى أنا مدوّن وطنيّ

توّة مديدة كبيرة و أنا غايب و موش لاهي بالخنّار إلّلي قاعد يصيرفي ها البرّ.
أما فمة كلام لازم يتقال.
من أقصى مظاهر التّخلّف تخوين الرأي المخالف و الإدّعاء إحتكار الوطنيّة.
توّة مدّة دخلوا معانا في البلوغوسفار جْمَيْعة يمثلوا في التيار التجمّعي و فيسع ما طاحوا يعطيوْ في الدروس للعباد ويخوّنوا و يعطيو في شهايد الوطنية لكل من ينضمّ فرحًا مسرورًا لظاهرة الشكر الأعمى.
أنا شخصيّا تْسَبِّيت ولكن والحمدلله لا تربيتي لا أخلاقي لا قرايتي يسمحولي باش نطيح للمستوى هذا.
فمة برشة ناس تدّعي حب تونس خاطر قاعدين يتمعشوا على ظهر الشعب و مساعدتهم الحكاية.
ملخص الحديث هذه تدوينة مساندة للمدون تيتوف و محاولة منّي باش نْعقِّل "المدونين الوطنيين" فماش ما يهديهم ربي و ينقصوا من التبوريب والرّيق البارد.
ماهمش يحكيو مع كمشة جُهّال باش تجد علينا لغة إلي الوطنيّة هوما خلقوها وهي حكر عليهم.
يا تقدّروا المخاطبين متاعكم و تقدّروا آراءهم يا أقعدوا سبوا العباد وأعملوا القائمات متاع الخونة في عوض ما تتلهاو بالرسمي.

يزّينا ما ضحّكتوا علينا عباد واحنا ساكتين.

ها البلاد المباركة مش متاعكم. ها التراب مش مكتوب باسمكم. تونس بلادي وبلاد كل التونسيين (تظهر بديهية الحكاية أما بالنسبة ليهم صعيبة فهمها)
هيا بخاطركم، عندي بزايد تحدّيات حتى أنا باش نرفعهم.

وانشالله تكون وصلت للمعنيين

L’abstention verbale

Face à la décadence verbale, j’ai fait vœu de chasteté.
Dans ce monde impur, truffé de ressentiments et d’animosité, la poésie des mots n’a pas lieu d’être.
En dépit des lettres en minijupes et des écrits immenses ponctués de décolletés plus déroutants les uns que les autres, j’essaierai de résister.
J’ai la conviction tout de même que ce ne sera pas une partie de plaisir et que le spectre de la tentation (d’écrire) sera toujours aussi présent.
Quoique trop jeune (en tant qu’auteur) pour entamer un jeûne verbal à durée indéterminée. Mais ce sont ces aléas de la vie qui lui donnent tout son charme et qui nous font apprécier chaque moment de gloire, aussi infime soit-elle.
J’ai jeté mes porte-mines 0.7 et déchiré mes feuilles blanches. Dégoûté par la réalité des choses, par le vrai état des lieux. J’ai jeté aux chiottes toutes ces idées qui foisonnaient dans mon esprit étourdi et j’ai tiré la chasse d’eau.
Désormais j’apprendrai, je l’espère, à apprécier la dorure du silence et j’arriverai peut-être, à surmonter les périls du mutisme.